Əbədiyyətin Pıçıltısı - Ədalət Qarabulud.

Əbədiyyətin Pıçıltısı

Epiqraf

“Şam sönəndə nur ölmir,
qönçə solanda ətir itmir,
ölüm gələndə varlıq yox olmur –
yalnız paltarını dəyişir.”

I Fəsil – Gedis

Bu dünyadan gedər oldum,
qalanlara salam olsun...

Bir şam idim –
öz yanmağımla başqalarının yolunu işıqlandırdım.

Bir qönçə idim –
səhərin şəfəqini gözləyən,
amma indi –
sonsuz bağçada açılmaqdayam.

II Fəsil – Sükut körpüsü

Gedənlə qalan arasında
yalnız sükut körpüsü var.

O körpü – ipəkdən nazik,
daşdan möhkəm.

Üstündən keçən ruhun addımları
sözsüz dua,
səssiz zikr olur.

Sükutun içində gizlənən
ilahi pıçıltını
yalnız ürəklər eşidir.

III Fəsil – Dünyanın mahiyyəti

Dünya – qum üzərində qurulan saray,
bir dalğa gəlir – hər şey dağılır.

İnsan – aynada görünən kölgə,
nur düşməsə, izi də görünməz.

Ölüm isə –
bir pəncərədir:
orada dünya bir damla,
əbədiyyət isə okean kimi görünür.

Damla yox olur,
amma okean əbədi qalır.

IV Fəsil – Təslimiyyət

Mən torpağa qarışıram –
torpaq kimi səxavətli olum deyə.

Mən suya qarışıram –
su kimi təmiz olum deyə.

Mən küləyə qarışıram –
külək kimi sərbəst olum deyə.

Mən oda qarışıram –
od kimi eşqə yanım deyə.

Hər addımım dua,
hər nəfəsim zikr.

Mən yoxam artıq –
şamın alovu sönsə də,
işığı başqa şamlara yayılır.

V Fəsil – Sirr

Yoxluq yoxdur –
yalnız paltarını dəyişən varlıq var.

Bir qönçə solur,
amma onun ətrindən
bağlar dirilir.

Bir şam sönür,
amma közündən min alov doğulur.

Ölüm – sadəcə ad dəyişikliyidir,
ruh isə – adların fövqündədir.

VI Fəsil – İşığın davamı

Mən gedirəm,
amma içimdə yandırdığım işıq
sizin yolunuzu da işıqlandıracaq.

Çünki hər ayrılıq –
Tanrıya qovuşmaq üçün
gizli bir pıçıltıdır.

Sükut – zikrdir,
şam – nurdur,
qönçə – dirilişdir,
ölüm isə – görüşdür.

Sonluq 

Ey Məcnunu Leylaya aparan Sirr,
Ey damlanı dənizə qaytaran Dəniz!

Mən bu dünyadan gedərkən
özümü itirmədim –
Səndə tapdım.

Mənim nəfəsim küləyə qarışdı,
külək isə Sənin eşqinə.

Ey Uca!
Hər gedişi doğuluşa çevirən,
hər ölümü görüşə çevirən!

Ruhumu əmanət edirəm Sənə –
çünki dönüşümün mənası
Sənin nurunda əriyib
yenidən doğulmaqdır.

Əgər qalanlar üz tutub
səmanı seyr etsə,
orada mənim izim yox –
yalnız Sənin işığın görünəcək.

Amin.

Hikmət damlaları 

Şam sönəndə
işıq ölmür –
başqa şamlara köçür.

Qönçə solanda
ətir itməz –
bağın nəfəsinə qarışar.

Ölüm yoxluq deyil –
varlığın
paltarını dəyişməsidir.

Sükut danışır –
qulaq ruh olanda.

Gedən yox olurmu?
Xeyr – yalnız adını dəyişir.

Dünya damladır,
axirət okean.

Ruh nə şamdır, nə də qönçə –
ruh işıqdır,
işıq isə əbədidir.