BİZİ QOCALMAĞA QOYMADILAR - Ədalət Qarabulud

BİZİ QOCALMAĞA QOYMADILAR

I Fəsil – Küləyin çıxdığı yerdə

Bizi qocalmağa qoymadılar, sağolmuşlar - 
amma küləklər əsir,
əsdikcə yarpaqlarımız qopur,
və biz rəqs etməyə məcburuq.

Ayaqlarımız boşluğun üzərindədir,
hər addım bir uçurumun kənarında
sükutla ölçülür.

Onlar ki, “missiyalarını tamamlamış” sayır özlərini,
artıq zamanın qapısında görünmürlər,
amma kölgələri ilə qapıları örtürlər.

“Mən yoxamsa, dağılsın ədəbiyyat da” deyirlər,
dikbaş, zəhərli qanadlarla.
Amma biz, küləklə rəqs edənlər,
yıxılsaq da qalxırıq,
çünki hər nəfəsdə bir yeni başlanğıc yatır.

Ədəbiyyatın nəfəsi bizim qırıq qəlblərimizdə gizlidir,
bizimlə dirilir,
bizimlə ölür,
bizimlə əbədi qalır.

II Fəsil – Fəxri Xiyabanın sükutu

Fəxri xiyaban…
indi baxanda fəxri deyil,
çünki torpağın altında yalnız qəhrəmanlar yatmır,
qatillər də yatır,
sifarişçilər də yatır,
popülist yalançılar da yatır.

Biz Allahdan rəhmət diləyirik - 
amma sükutun qəlbində qəlbimiz ağrıyır.
Çünki ədalət hissi zədələnir,
səssizcə qırılır,
və biz o qırığın üstündə gəzirik.

Orta-miyanə qələm sahibləri
öz ehtiraslarını sənətin üstünə səriblər,
özlərini süni uzadaraq
başqasının yolunu bağlayırlar.

Soruşuram:
“Dahiliyi, fərqi, gətirdiyi nədir?
Üç-dörd cümlə ilə izah edə bilərsənmi?”
Amma cavab yerinə
qara paxıllıq gəlir.

Ədəbiyyatın gövdəsinə
öz şəxsi qorxularını mıxlayanların
səsi indi də eşidilir.
Amma biz, sükutla,
yenə də şeir yazırıq.

III Fəsil – İzm-lərin qaranlığında

Keçmişin yuxusu - 
izm-lərin bolluğu.
Kubizm, futurizm, konstruktivizm - 
hamısı doğulmamış uşağa biçilən don kimidir.

Onlar paltar tikirlər,
amma körpə hələ nəfəs almamışdır.

Mən deyirəm:
Yaz öz şeirini,
yarat öz sözünü,
qoy zaman özü tapıb adını desin.

Söz gələndə bir işıq kimi gəlir,
göydən düşən meteorit kimi,
ruhunu yandırıb keçir.
Onun adını qoymaq sənin yox,
zamana aiddir.

Yaratmaq - izmləri təkrar etmək deyil,
yaratmaq - öz qəlbində kainat qurmaqdır.
O kainatda külək özün danışar,
daş özün ağlayar,
su özün dua qılar.

IV Fəsil – Sükutun içindəki səs

Hər baxış bir dünyadır,
hər sükut bir fırtına.

Bəziləri bizi görür,
amma eşitmir,
eşidənlər isə görmür.

Bizimlə eyni havanı çəkənlər
öz kölgələrinin içində boğulur.
Onlar zamanın ruhunu anlamır,
nüfuzlarını ucuz xərcləyirlər,
və bizi arqumentsiz qoyurlar.

Amma biz biliriksə,
hər qaranlıqda bir işıq var,
hər sükutun altında bir nida yatır.
Sükut - yalnız qapanma deyil,
sükut - yeni səsin hamiləsidir.

Və o səs, qəlbin dərin qatından doğur:
“Ədəbiyyat yalnız oyananların əlindədir,
sən isə oyan!”

V Fəsil – Yenidən doğuşun şeiri

Bizi qocalmağa qoymadılar, sağolmuşlar,
amma biz yenə də yaradacağıq.

Qırıq ruhdan doğulan hər söz,
bir şam kimi yanacaq,
bir dəniz kimi axacaq,
bir dağ kimi susacaq.

Ədəbiyyat qocalmaz,
çünki hər şair öz qəlbində yenidən doğur onu.
Söz doğulduqca kainat genişlənir,
və biz kainatla birgə böyüyürük.

Hər əsər bir işıq alovudur,
qaranlıq qapıların arxasında gizlənmiş,
və biz o alovla küləklə rəqs edirik.

Hər dəfə yıxılıb qalxaraq,
hər dəfə daha parlaq,
hər dəfə daha azad,
hər dəfə daha insan…

Ən sonda isə yalnız bir həqiqət qalır:
yaratmaq - nəfəs almaqdır,
yaratmaq - yaşamaqdır,
yaratmaq - ölməməkdir.

Bizi qocalmağa qoymadılar,
amma biz sözlərlə əbədi qalacağıq...