Şeir - dua kimidir... - Ədalət Qarabulud

Şeir içində şeir

I. Nəfəs

Hər şairin şeiri
Tanrı şeiri içində
yazı içində yazı,
can içində can kimidir.
Biz yalnız nəfəsik - 
ilahi kitabın səhifəsində
qara bir xətt.
Söz bizdən doğulmur,
biz sözdən doğuluruq.

II. Yaralı Ceyran

Bir misra - 
qəfil güllədən sıçrayıb
ən uzaq ulduza qonan
yaralı ceyran kimi.
O ceyran göydə qalar,
ulduzun işığında
yarasını yalar,
və hər dəfə bir şair
qələm götürəndə
onun qanı
kağıza damcılayar.

III. Sirr

Tanrı danışmır - 
Tanrı susur.
O sükutun içində
minlərlə şeir yatır.
Şair isə yalnız
o sükutun dərinliyindən
bir qığılcım oğurlayır,
öz adına bürüyür
və deyir: mənimdir.
Amma deyil.
O, yalnız bir damladır
sonsuzluq dənizindən.

IV. Dua

Şeir - dua kimidir.
Amma dua dillə deyil,
dil ruhun qapısıdır.
Əsl dua - 
şairin gözlərindən süzülən
bir damla işıqdır,
qəlbin dərinliyində
ucalan görünməz səsdir.
Hər şeir Tanrıya deyil,
Tanrının içindən gəlir.
Hər dua göyə yox,
göydən enir.

V. Sirli qələm

Bəs qələm kimindir?
Bəs yazı kimindir?
Görünməz bir əl
ruhun küncündə
sözləri pıçıldayır.
Şair yalnız eşidir,
yazır,
amma bilmir ki,
yazılan özü deyil.
Hər şeir bir əmrdir,
bizsə itaətkar quluyuq.

VI. Sonsuzluq

Bütün şeirlər
bir şeirin parçalarıdır.
Bütün dualar
bir nəfəsin ahəngidir.
Bütün şairlər
bir Tanrının qələmində
kiçik xəttlərdir.
Əslində heç kim yazmır.
Əslində yalnız O yazır.
Və biz
Onun kitabında
öz adımızı axtaran
sonsuz oxucularıq.

Epiloq - İlahi Kitab

Hər şey yazılıb,
biz doğulmazdan əvvəl də,
biz ölən gün də.
Qələmlər sındı,
səhifələr çevrildi,
amma yazı bitmədi.
Çünki yazı
qədərin adıdır,
Tanrının nəfəsindən qopan
sonsuz kitabdır.
Biz yalnız o kitabda
bir xətt,
bir nöqtə,
bəzən də silinmiş bir izik.
Hər şairin şeiri - 
İlahi Kitabın
sonsuz misralarında
bir səs,
bir ah,
bir yalvarışdır.
Və kitabın özü pıçıldayır:
- Siz yazmırsınız,
siz mənim içimdə yaşayırsınız.
Söz sizdə doğulmur,
siz sözdən doğulmusunuz.
Mən - İlahi Kitabam,
siz isə
mənim bitməyən
yaralı misralarım...

Ədalət Qarabulud

скачать dle 12.1