SÖZÜN RUHUNDA YATAN ŞAİR - Ədalət Nəbi Qarabulud

SÖZÜN RUHUNDA YATAN ŞAİR

Şair Sabir Sarvanın müqəddəs xatirəsinə, 70 illik yubileyinə ithaf olunur

Epigraf

— S.Sarvan

Müəllif qeydi

Bu poema Sabir Sarvanın ruhuna, onun poeziyasının Tanrıya, Vətənə, qardaş sevgisinə uzanan sükutla danışan nəfəsinə ithafdır.
Burada “söz” sadəcə ifadə deyil, ruhun tənəffüsü, torpaqla göy arasında körpüdür.
Şairin misraları bu gün də külək kimi əsir - bəzən Anadolunun səmalarından, bəzən Ağsunun torpağından...

I HİSSƏ - ZAMANIN ATI DAYANDI

Zamanın atı dayandı,
tozlu izlərdə qaldı nəfəsin sədası.
Bir nəfəs çəkdi kainat - 
və kainat sən oldun, Sabir.
Göy susdu,
yer səssizcə danışdı.
Torpaq misra-misra açıldı,
sanki hər dənəsi sənin sözündən doğurdu.
Gecənin dizində ay ağlayırdı,
ulduzlar səcdəyə əyilmişdi.
Sənin sükutun səs idi,
ölümün - bir dirilik,
gedişin - bir qayıdış.
Bir misra kimi torpağa uzandın,
amma hər səhər yenə doğuldun
yağışın dodağında,
küləyin pıçıltısında,
bir uşağın ağ kağızında.
Fələk elə bil sənin üçün dayanmışdı o an,
Zamanın nəbzi susdu,
amma sözünün ürəyi döyünməkdəydi hələ.
İndi səni oxuyan hər kəs
özünü tanıyır,
çünki sənin şeirində
insan öz kölgəsini tapır,
Tanrının izini duyur.
Sən sözdən keçib
sözün o üzünə keçdin - 
sükutun səltənətinə.

II HİSSƏ - QARDAŞ GÖYÜN ALTINDA

Sən sevginin sərhədini aşdın,
sözün qanadıyla keçdin dağlardan.
Azərbaycan sənin ürəyinin sağ qapısıydı,
Türkiyə - sol nəfəsi.
İki torpaq,
amma bir ruhun ocağı.
Bir bilet vardı adına,
amma Tanrı biletin tarixini dəyişdi.
Gedişin qaldı,
amma adın keçdi - 
sərhədsiz, vizasız,
sözün icazəsiylə.
Kırşehirin küləkləri danışdı səndən,
İmdat Avşarın xatirəsi səni çağırdı.
O dedi:

“Sabir gəlmədi,
amma onun sözü gəldi.
Misraları sərhədləri keçdi,
bayraq kimi dalğalandı türk dilində.”

O sevgi səni iki Vətənin oğlu elədi.
Birində torpaq səni doğdu,
digərində söz səni tanıdı.
İndi səni çağıranda
iki ölkə eyni səda verir:
“SABİR!”
Sənin şeirində
bir qocaman durna uçur - 
qanadlarında Tanrıdan gələn bir işıq,
bir misra,
bir dua.
O durna qayıdır
bəzən Ağsunun üstündən,
bəzən Qarsın,
bəzən Ankaranın yağışında islanır,
bəzən Göyçənin sükutunda susur.
Sən orda da,
burda da - 
sözün içindəsən.
İki torpaq birləşir sənin nəfəsində,
bir dil, bir ruh, bir ürək kimi.
Türkün ruhu sənin misralarında
Tanrıya boylanır.

III HİSSƏ - SÖZÜN QİYAMƏTİ

Bir gün bütün sözlər oyanacaq,
bir gün sükut danışacaq.
O zaman torpaq da danışacaq - 
və ilk dediyi ad SABİR olacaq.
Onda göylər açılacaq,
hər ulduz sənin bir misran olacaq.
Külək şeir kimi oxuyacaq səmanı,
yağış - sənsizliyin göz yaşı olacaq.
Sən susmusan,
amma sükutun səsidir bu kainat.
Hər daşın altında sənin bir sözün yatır,
hər dağın başında bir misran ucalır.
Söz - sənin bədənindir indi,
misra - sənin nəfəsin,
şeir — Tanrının səninlə danışığı.
O danışıq bitməz,
çünki Tanrı səni “söz” kimi yaratdı.
Söz ölürmü heç?..
Əbədiyyətin qapısında dayanıb
öz adını oxuyursan —
elə bil Tanrının əlyazmasısı sənsən.
Kainat səni bir kəlam kimi əzbərləyib,
insan səni dua kimi pıçıldayır,
ruh səni işıq kimi tanıyır.
Bir gün hər insan öz içində
sənin bir misranı tapacaq —
o misra onları Tanrıya aparacaq.

EPİLOQ - SÖZÜN ƏBƏDİLİYİ

Zamanın atı dayandı,
amma söz dayanmadı.
Torpaq səni gizlədə bilmədi,
çünki söz torpağa sığmaz.
İndi hər bahar gələndə
bir səs eşidilir küləyin içində —
o, sənin səsindir.
Hər səhər gün doğanda
bir misra işığa çevrilir —
o, sənin sözündür.
Sabir,
sən getmədin,
sadəcə sözdə yaşamağı seçdin.
Və indi,
hər oxunan misrada,
hər səcdə anında,
bir nəfəs deyir:
“Sözdən oyana mən varam...”

Ədalət Nəbi Qarabulud
"SECİLMİŞ ƏSƏRLƏRİ (Şeirlər və poemalar) 1-ci cild "
kitabından. Bakı-2025-ci il.скачать dle 12.1