Şairlər ölümü belə aldadır, Mirəli Abbas...

Şair Mirəli Abbasın xatirəsinə

Bəzi insanlar dünyadan köçəndə boşluq buraxır, bəziləri isə boşluqdan çox sükut yaradır. Mirəli Abbasın gedişi məhz o cür oldu — sözün səsi bir az yavaşıdı, düşüncənin nəfəsi bir az ağırlaşdı. O, şeir yazmırdı sadəcə. O, gördüyünü gizlətmədən deyirdi. Söz onun üçün bəzək deyildi, məsuliyyət idi. Hər misrada vicdan vardı, hər cümlədə mövqe. Yalana dözümsüz, saxtalığa barışmaz idi. Bəlkə də elə buna görə şeiri rahat oxunmurdu — çünki rahatlıq üçün yazılmamışdı.

Mirəli Abbas sözü sakit səslə danışardı, amma təsiri uzun sürərdi. Oxuyub keçmirdin, dayanırdın,  düşünürdün. Bəzən də özünlə üzləşirdin. İndi o yoxdur, amma onun yoxluğu boşluq kimi yox, bir xatırlatma kimi yaşayır: söz məsuliyyətdir, şair susa bilməz, həqiqət gec də olsa yol tapır. Torpaq onu aldı, amma sözünü yox. Söz qalır, oxunur, yaşayır. Mirəli Abbas da elə orada — misraların arasında, düşünən oxucuların yaddaşında qalır. Ruhu şad olsun. Sözü yaşasın.

Sözlə nəfəs alan bir ömür keçdi,
Misralar qaldı — iz kimi, səs kimi.
Sükutun içindən danışdı şeiri,
Həqiqət yükünü daşıdı qəlbi.

Zamanla barışmaz idi baxışın,
Yalanın gözünə dik baxan sözün.
Bir misra bəs edərdi oyatmağa,
Bir misra yetərdi ağrını bölməyə.

Getdin… amma sözün getmədi bizdən,
Sətirlər yaşar hər oxunuşda yenə.
Torpaq səni aldı, söz səni saxladı —
Şairlər ölümü belə aldadır, Mirəli Abbas.

Yalcın PƏNAHOV,