Sonsuzluğa açılan səda (mistik-fəlsəfi poema) - Ədalət Qarabulud

Sonsuzluğa açılan səda

(mistik-fəlsəfi poema)

Epiqraf:

“Əgər Məni çağıran olarsa, Mən yaxınam...”
(Bəqərə, 2:186)

I. Sükutun başlanğıcı

Sükutun bir üzü var -
nurdan,
digər üzü - qorxudan toxunmuş.
Sən o sükutun içində dayanırsan,
və anidən anlayırsan ki,
dua səs deyil - haldır.
O səni göyə qaldırmır,
öz içinə endirir.
Gözünü yumursan - 
və görürsən:
hər şey danışır,
daş da, torpaq da,
yarpaq da - 
hamısı “Subhanə” deyir,
amma biz,
biz eşitmirik.

II. Qapı içəridən açılır

Dua - bir qapıdır,
amma o,
içəridən açılır.
Oraya nə açar girər,
nə də əl.
Yalnız ürək.
Əgər səmimiyyətin varsa,
Tanrı sənə cavab verir - 
amma səs ilə yox,
hal ilə.
Hər itkinin ardında
bir iz -
hər arzunun kökündə
bir hikmət gizlənir.
Sən elə bilirsən,
dua eşidilmədi.
Xeyr.
Sadəcə başqa bir səma səni gözləyir.

III. Nəfəsin zikri

Nəfəs alırsan -
və bilmirsən,
hər nəfəs “Ən-Nəfəs” adındandır.
Allah səni nəfəs kimi çəkir,
sonra səssizcə buraxır -
yaşamaq üçün.
Dua budur -
varlığın nəfəsidir,
daxilin qibləsidir.
Əllər qaldırılır,
amma o əllərin arxasında
ürəyin yalvarışı durur.
Bəzən “ver” demək yanlışdır - 
bəzən “gör” demək kifayətdir.
Çünki görmək,
istəməkdən böyük duadır.

IV. İnsanın içindəki səcdə

Torpağa əyilirsən - 
amma torpaq sənə baxır.
O bilir:
səcdə torpaq üçün deyil,
torpaqdan gələn üçün.
İndi səcdə bir qayıdışdır,
öz başlanğıcına.
Bütün zərrələr
öz səssiz zikrində
Allaha dönür,
və sən də o dönüşün
bir notusan.

V. Əbədiyyətin səssizliyi

Əgər bir gün dua etməyi unutsan,
narahat olma.
Bəzən Allah səni o qədər sevir ki,
Səni Öz-ünlə tək qoyur.
Susursan,
amma O bilir.
Ağlamırsan,
amma O görür.
Soruşmursan,
amma O cavab verir - 
sənin halına.
Dua budur - 
qəlbin halı ilə Yaradanın halının
qovuşduğu an.
O anda söz yoxdur,
yalnız nurun nəfəsi var.

Epiloq - Nurun içində səs

Sonda sükut qalır.
Nə söz, nə də gözyaşı.
Sadəcə bir nəfəs - 
Onun nəfəsi.
Və sən pıçıldayırsan:
“Ey Qəlbimin Qibləsi,
mən Səni çağırmadım,
Sən çağırdın –
məni özümə qaytarmaq üçün.”
Artıq dua etmirəm,
çünki dua Özüdür.
Mən – Onun içindəyəm,
O – mənim içimdə.
Və bu, son deyil - 
çünki hər nəfəsin içində
yenidən başlanır:
Sonsuzluğa açılan səda.скачать dle 12.1