TURAN - Ədalət Nəbi Qarabulud.

TURAN

Yel əsdi - amma bu, havanın nəfəsi deyildi,
Min illərin yaddaşıydı - qılınc kimi kəsən səda.
Qayalar danışdı – “unutma məni, oğul”, – dedilər,
Onların sinəsində min babanın ürək döyüntüsü yatırdı.

Turan - kül deyil, köz idi,
küləkdən qorunan bir ruh,
Tanrının nəfəsində közərən,
torpağın sükutunda pıçıltı ilə danışan bir nur idi.

Əcdadın səsi hələ də dənizlərin dərinliyində əks-səda verir,
Hər dalğa bir dua kimi qayıdır sahilə,
Qılınc parıltısı deyil bu,
qəlbin içindəki haqqın işığıdır.

Daş kitabələr - unudulmuş peyğəmbərlərin səssiz ayələri,
Orxonun suyu - ruhların abidəsi,
Hər damlası bir qopuz siminə toxunan niyyət,
Yeniseyin dibində isə yuxuya dalmış bir kəlam yatır:
"Söz ölməz, ancaq insan onu unudar."

Bir zaman göyü qartallar deyil,
Dualar yarırdı qanad kimi.
O dualar indi ulduzlara dönüb,
Hər biri bir xalqın ruhuna bələdçi işıq.

Turan – xəritə deyil,
O, bir səma ayəsidir,
Yeddi qat göyü birləşdirən ipək körpü,
bir millətin nəfəsindən toxunub Tanrının iradəsinə.

Mən - bu torpağın tozu deyil,
O tozun içində gizlənmiş qığılcımam,
külə dönməkdən qorxmuram,
çünki kül Tanrının nəfəsi ilə dirilir.

Turan - bir addır, amma içində kainat yatır,
Bir körpənin gülüşü ilə başlayır,
Bir əsgərin şəhadəti ilə tamam olur.
Atəşdə yanan sükut,
sükutda yanan iman - budur Turanın simvolu.

Göy Tanrı səsləyir sükutumdan:
"Oyan, unutduğun nəğməni xatırla!"
Mən o nəğməyəm - qaranlıqda çaxan şimşək,
Kökləri dərin, budaqları səma olan bir ağacam.

Hər yarpağım bir nəsil,
Hər kölgəm bir xalq,
və kökümdə yazılıb tək bir söz:
TURAN.

O söz nə dildə deyil, nə millətdə,
O söz - ruhun öz dilidir,
Sonsuzluqda əks-səda verən bir nida:
“Turan - yerdə deyil,
Turan - göydə doğulan nurdur.”