QADIN – RUHUN RUHU... - Ədalət Qarabulud YAZIR

Kainatın başlanğıcında söz yox idi – nəfəs vardı. O nəfəs görünməz idi, amma bütün varlığı hərəkətə gətirən gizli bir titrəyiş kimi dalğalanırdı. Qədim müdriklər deyərdi ki, həyatın ilk oyanışı bir sükutun içində baş verdi. Həmin sükutun qoynunda isə bir sirr gizlənirdi: ruhun ruhu.

O sirrin adı qadın idi.

Qadın ruhu sadəcə bir insanın daxili aləmi deyil. O, sanki zamanın öz yaddaşıdır. Min illər boyu torpağa düşən göz yaşlarını, doğulan uşaqların ilk nəfəsini, ayrılıqların səssiz kədərini və ümidlərin qığılcımını yaddaşında saxlayan görünməz bir kitab kimidir. Kainatın ən incə enerjisi bəlkə də qadın ruhunda yaşayır – sevginin, mərhəmətin və yaradılışın sirli harmoniyası kimi.

Bəzən deyirlər ki, dünya daşdan və sudan yaranıb. Amma əslində dünya bir qadın qəlbinin səbrindən yaranıb. Torpaq necə ki, hər toxumu səbrlə gözləyir, qadın ruhu da həyatın bütün ağrılarını və möcüzələrini səssizcə içində yetişdirir. Bu səbr təkcə fiziki deyil; bu, varlığın ən dərin qatında yanan bir hikmətdir.

Qadın ruhu qəribə bir güzgüdür. O güzgüdə insan özünü olduğu kimi görür. Bir kişi qadının gözlərinə baxanda bəzən öz gücünü görür, bəzən zəifliyini, bəzən də hələ dərk etmədiyi bir ümid işığını. Çünki qadın ruhu sadəcə hiss etmir – o, hisslərin mənbəyidir.

Bəlkə də buna görə qadın bəzən anlaşılmaz görünür. Onun düşüncəsi yalnız məntiqin sərt pillələri ilə deyil, intuisiya adlı görünməz bir qanadla hərəkət edir. O qanad insanın ağlından daha uzaqlara – ruhun qaranlıq və işıqlı qatlarına uça bilir.

Qadın bəzən bir baharın ilk küləyi kimidir: görünməzdir, amma torpağı oyadır. Bəzən də qış gecəsinin sükutu kimi dərindir: hər şey donmuş kimi görünür, amma həmin sükutun altında yeni həyat gizlənir.

Tarixdə imperiyalar dağılıb, şəhərlər külə dönüb, hökümdarların adları yaddaşdan silinib. Amma bir qadının qəlbində doğulan mərhəmət, bir ananın dua kimi pıçıldadığı layla və bir sevgilinin sədaqəti zamanın yaddaşında həmişə qalıb. Çünki qadın ruhu – sadəcə bir həyatın deyil, bəşəriyyətin davamlılığının gizli enerjisidir.

Əslində qadın ruhu bir növ kosmik harmoniyadır. Günəş necə ki, dünyanı işıqla doldurur, qadın ruhu da insan həyatını məna ilə doldurur. O, bəzən şairin misrasına çevrilir, bəzən rəssamın rənginə, bəzən də bir uşağın gələcəyinə.

Elə buna görə qadına hörmət yalnız bir ənənə deyil; bu, həyatın özünə ehtiramdır.

Hər il baharın astanasında – torpağın yenidən nəfəs almağa başladığı günlərdə insanlar qadınları xatırlayır, onları təbrik edir, onlara gül verir. Bu sadəcə bir bayram deyil. Bu, kainatın ən qədim həqiqətlərindən birinin – həyatın ruhunu daşıyan qadın varlığının etirafıdır.

Baharın işığı ilə gələn 8 Mart – Beynəlxalq Qadınlar Günü də əslində həmin həqiqətin simvoludur. Bu gün sadəcə qadınların deyil, həyatın özünün bayramıdır. Çünki qadın ruhu olmasaydı, bəlkə də dünya mövcud olardı, amma onun içində sevgi, mərhəmət və ümid kimi ilahi qığılcımlar yanmazdı.

Və bəlkə də buna görə insan hər bahar qadınlara baxanda sanki kainatın özünə təşəkkür edir. Çünki qadın – ruhun ruhudur; həyatın görünməz nəfəsi, zamanın qəlbində yanan əbədi işıqdır.