Ağsu rayonunun sakit dağ havası ilə yoğrulmuş bir səhəri vardı. Hər gün olduğu kimi insanlar öz həyat axarında irəliləyir, amma şəhərin görünməyən bir nöqtəsində – təcili tibbi yardım sistemində – zaman tam başqa sürətlə döyünürdü. Orada hər saniyə bir insan taleyinə çevrilə bilərdi.

Məhz belə bir mühitdə Elşad Xələfzadənin yolu formalaşmışdı. 31 oktyabr 1992-ci ildə Ağsuda dünyaya gələn bu insanın həyat xətti, sonradan yalnız bir həkimin deyil, həm də sistem düşüncəli bir səhiyyə təşkilatçısının yoluna çevriləcəkdi.

Onun təhsil yolu ölkə sərhədlərini aşmışdı. Ukraynanın Kiyev şəhərində, A.A. Boqomolca adına Dövlət Tibb Universitetində aldığı biliklər, tibbin klassik prinsipləri ilə yanaşı, fərqli məktəblərin yanaşmasını da özündə birləşdirirdi. Daha sonra Gürcüstanın Tbilisi Dövlət Tibb Universitetində davam edən təhsil prosesi onun peşəkar dünyagörüşünü daha da genişləndirdi.

Bu illər sadəcə diplom və nəzəri biliklərin qazanıldığı dövr deyildi. Bu, insan həyatının ağırlığını dərk etmə dövrü idi. Tibb elmi onun üçün sadəcə bir ixtisas yox, məsuliyyət mədəniyyəti idi. Hər öyrənilən dərs, hər klinik təcrübə insan həyatının nə qədər kövrək və eyni zamanda nə qədər dəyərli olduğunu daha dərindən hiss etdirirdi.

Təhsilini tamamladıqdan sonra o, doğulduğu bölgəyə – Ağsuya qayıtdı. Burada artıq nəzəri biliklər real həyatla üz-üzə gəlirdi. Ağsu Rayon Mərkəzi Xəstəxanasının təcili yardım bölməsində həkim kimi çalışdığı 2023–2024-cü illər onun peşəkar formalaşmasında yeni mərhələ oldu.

Bu dövr sakit keçmirdi. Təcili yardım sistemi elə bir sahədir ki, orada sabitlik anlayışı yoxdur – hər zəng yeni bir vəziyyət, yeni bir məsuliyyət deməkdir. Gecə çağırışları, kritik hallar, vaxtla yarışan qərarlar… Bütün bunlar onun gündəlik iş həyatının ayrılmaz hissəsinə çevrilmişdi.

Elşad Xələfzadə üçün bu mərhələ yalnız işləmək deyil, sistemi müşahidə etmək və onun içindəki boşluqları görmək dövrü idi. O, sadəcə həkim kimi deyil, həm də bir təşkilati baxışa malik mütəxəssis kimi düşünməyə başlayırdı. Çünki hər gecikən çağırış, hər çatışmayan resurs bir insan həyatına birbaşa təsir edirdi.

Məhz bu müşahidələr sonradan daha böyük dəyişikliklərin əsasını qoyacaqdı.

2024-cü ilin noyabr ayında onun həyatında və peşəkar fəaliyyətində yeni bir mərhələ başlandı. O, Respublika Təcili və Təxirəsalınmaz Tibbi Yardım Mərkəzinin Ağsu Təcili və Təxirəsalınmaz Tibbi Yardım stansiyasına bölmə müdiri təyin olundu.

Bu təyinat sadəcə bir vəzifə dəyişimi deyildi. Bu, artıq sistemə rəhbərlik etmək, onu idarə etmək və dəyişdirmək məsuliyyəti idi.

Yeni təyinatdan sonra stansiyada görünməyən, amma illərlə yığılıb qalan bir yük vardı. Bu yük kağız üzərində yox idi – sistemin içində, gündəlik işin ritmində, insanların vərdişlərində idi. Hər şey işləyirdi, amma hər şey ideal işləmirdi.

Elşad Xələfzadənin qarşısında duran mənzərə sadə deyildi: çağırışlara gecikmələr, bəzən koordinasiyanın zəifliyi, tibbi ləvazimatların qeyri-bərabər təminatı, bəzi hallarda isə dispetçer və briqada arasında informasiya axınının tam dəqiqliklə qurulmaması kimi problemlər mövcud idi. Bunlar açıq şəkildə görünməsə də, sistemin dərin qatlarında hiss olunurdu.

O, işi kənardan müşahidə edən rəhbər olmadı. İlk gündən prosesin içinə daxil oldu. Təcili yardım sistemində idarəetmə otağından çox, hadisə yerindəki vəziyyət daha çox həqiqəti göstərirdi. Buna görə də o, briqadaların işini, dispetçer mərkəzinin fəaliyyətini və texniki imkanları paralel şəkildə izləməyə başladı.

Ən vacib məsələlərdən biri operativliyin artırılması idi. Çünki təcili tibbi yardımda gecikmə sadəcə vaxt itkisi deyil – çox zaman insan həyatının itirilməsi deməkdir. Bu reallıq hər addımın məsuliyyətini daha da ağırlaşdırırdı.

İlk mərhələdə struktur nizamlanmasına diqqət yetirildi. Çağırışların qəbulundan briqadaların yola çıxmasına qədər olan proseslərdə boşluqlar müəyyən edildi. Bu boşluqların aradan qaldırılması üçün daxili koordinasiya gücləndirildi, məsuliyyət bölgüsü daha aydın şəkildə müəyyənləşdirildi.

Eyni zamanda personalın iş şəraiti də diqqət mərkəzinə alındı. Çünki sistem yalnız texnika ilə deyil, insanla işləyirdi. Həkimlər, feldşerlər, sürücülər – hər biri bu mexanizmin bir hissəsi idi. Onların motivasiyası və hazırlığı sistemin ümumi keyfiyyətinə birbaşa təsir edirdi.

Tədricən yeni bir iş mədəniyyəti formalaşmağa başladı. Çağırışlara münasibət daha ciddi, daha məsuliyyətli xarakter aldı. Hər çıxış artıq yalnız bir rutin iş deyil, konkret bir həyat missiyası kimi qəbul olunmağa başladı.

Stansiyada ilk nəzərə çarpan dəyişikliklərdən biri də intizamın güclənməsi oldu. İş vaxtına riayət, növbə sisteminin düzgün təşkili və briqadaların hazırlıq səviyyəsi daha ciddi nəzarət altına alındı. Bu, kollektiv daxilində əvvəlcə adaptasiya mərhələsi tələb etsə də, zamanla ümumi səmərəliliyi artırdı.

Eyni dövrdə tibbi təminat məsələləri də yenidən nəzərdən keçirildi. Təcili yardım çantalarının tərkibi, dərman ehtiyatları və avadanlıqların yenilənməsi istiqamətində addımlar atıldı. Bu dəyişikliklər sadəcə texniki deyil, funksional xarakter daşıyırdı – məqsəd hər çağırışda maksimum hazır vəziyyətdə olmaq idi.

İslahatların ən vacib tərəfi isə onların sistemli xarakter daşıması idi. Yəni bu, tək-tək tədbirlər deyil, bütöv bir yanaşma dəyişimi idi. Hər addım digərini tamamlayırdı və nəticədə daha stabil bir struktur formalaşırdı.

Kollektiv daxilində də dəyişiklik hiss olunurdu. Əvvəlki illərlə müqayisədə daha aydın koordinasiya, daha çevik qərarvermə və daha yüksək məsuliyyət hissi yaranırdı. İnsanlar artıq yalnız öz vəzifələrini deyil, ümumi sistemin işləməsini də düşünməyə başlayırdılar.

Bu mərhələ hələ başlanğıc idi. Amma artıq bir şey aydın idi: sistem dəyişməyə başlamışdı.

Zaman keçdikcə başlanmış dəyişikliklər artıq tək-tək addımlar olmaktan çıxmış, sistemli bir islahat xəttinə çevrilmişdi. Ağsu Təcili və Təxirəsalınmaz Tibbi Yardım stansiyasında artıq “əvvəlki kimi işləmək” anlayışı tədricən arxa plana keçirdi. Yeni bir iş mədəniyyəti formalaşırdı.

Elşad Xələfzadə üçün əsas məqsəd sistemin formal işləməsi deyil, real effektiv işləməsi idi. Kağız üzərində hər şey qaydasında görünə bilərdi, amma əsas meyar çağırışa çıxan briqadanın vaxtında çatması, düzgün müdaxilə etməsi və nəticə əldə etməsi idi.

Bu mərhələdə ilk diqqət mərkəzində olan sahələrdən biri kadrların yenidən təşkilatlanması oldu. Təcrübə, hazırlıq və məsuliyyət anlayışı əsas meyar kimi götürüldü. Çünki təcili tibbi yardım sistemində hər kadr təkcə işçi deyil, eyni zamanda qərar verən bir zəncir halqası idi.

Yeni cəlb olunan həkimlər və tibbi personal sistemə tədricən inteqrasiya olunmağa başladı. Onlara yalnız iş öyrədilmirdi, eyni zamanda iş mədəniyyəti aşılanırdı: operativlik, dəqiqlik və soyuqqanlı qərarvermə bacarığı.

Eyni zamanda texniki infrastruktur da yenilənmə prosesinə daxil edildi. Ambulansların vəziyyəti, avadanlıqların funksionallığı və tibbi çantaların standartlaşdırılması istiqamətində ciddi addımlar atıldı. Artıq hər briqada eyni standartda təchiz olunmağa başladı ki, bu da xidmət keyfiyyətində bərabərliyi təmin edirdi.

Dispetçer sistemi isə islahatların ən kritik nöqtələrindən biri idi. Çünki bütün proses məhz buradan başlayırdı. Çağırışın qəbul edilməsi, məlumatın düzgün ötürülməsi və briqadanın yönləndirilməsi – bütün bu mərhələlərdə dəqiqlik həyati əhəmiyyət daşıyırdı.

Yeni yanaşma ilə dispetçer və briqadalar arasında əlaqə daha çevik və koordinasiyalı hala gətirildi. İnformasiya itkisi minimuma endirildi, çağırışların izlənməsi sistemləşdirildi. Bu isə ümumi operativliyi nəzərəçarpacaq dərəcədə artırdı.

İslahatların başqa bir vacib istiqaməti təlim və hazırlıq prosesləri idi. Artıq personal yalnız işə çıxmaqla kifayətlənmirdi. Müntəzəm olaraq keçirilən iclaslar, praktiki təlimlər və situativ analizlər işin ayrılmaz hissəsinə çevrilmişdi.

Bu təlimlər sadəcə texniki bilikləri artırmırdı, həm də psixoloji hazırlığı gücləndirirdi. Çünki təcili yardım işi təkcə tibbi bilik deyil, həm də stress altında düzgün qərar vermək bacarığı tələb edirdi.

Kollektiv daxilində dəyişikliklər artıq açıq şəkildə hiss olunurdu. Əvvəlki dövrlə müqayisədə daha ciddi iş rejimi, daha yüksək məsuliyyət və daha güclü komanda ruhu formalaşmışdı. İnsanlar artıq sadəcə növbə dəyişimi ilə deyil, ümumi nəticə ilə maraqlanırdılar.

Bütün bu proseslər fonunda rəhbərin sahədə aktiv iştirakı xüsusi rol oynayırdı. O, yalnız kabinetdən idarə edən rəhbər deyil, həm də real hadisə yerində briqadalarla birlikdə çalışan bir həkim kimi görünürdü. Bu yanaşma kollektivdə etimad və motivasiya yaradırdı.

İslahatlar artıq təkcə daxili strukturla məhdudlaşmırdı. Tədricən Ağsu rayonunda təcili yardım xidmətinə olan ümumi baxış da dəyişməyə başlamışdı. Əvvəllər sıravi xidmət kimi qəbul edilən sistem, indi daha ciddi, daha etibarlı bir struktur kimi görünürdü.

Bu mərhələnin sonunda bir həqiqət artıq aydın idi: sistem dəyişdirilirdi və bu dəyişiklik geri dönməz xarakter alırdı.

Təcili tibbi yardım sisteminin ən sərt həqiqəti kabinetdə deyil, yolun ortasında, gecənin qaranlığında, siren səsi ilə bölünən səssizlikdə görünür. Ağsuda bu reallıq hər gün yenidən yaşanırdı.

İslahatlar artıq kağız üzərində yox, real həyatın içində sınanırdı. Çağırışlar gəlir, briqadalar hərəkətə keçir, saniyələr isə bəzən bir ömür qədər ağırlaşırdı. Bu sistemdə “vaxtında çatmaq” sadəcə məqsəd yox, bəzən həyatla ölüm arasındakı yeganə sərhəd idi.

Elşad Xələfzadənin rəhbərliyi dövründə ən çox diqqət çəkən məqamlardan biri onun sahədən uzaqlaşmaması idi. O, təkcə idarə edən yox, eyni zamanda briqadalarla birlikdə hadisə yerinə çıxan bir həkim kimi fəaliyyət göstərirdi. Bu, kollektivdə həm məsuliyyət hissini artırır, həm də sistemə inam yaradırdı.

Gecə çağırışları xüsusilə çətin idi. Yol şəraiti, məsafə, hava və insan vəziyyətinin ağırlığı hər səfəri fərqli edirdi. Bəzən bir kənddən gələn zəng, bəzən şəhərin kənarından gələn kritik vəziyyət bütün sistemi hərəkətə gətirirdi.

Bu proseslərdə ən vacib faktor koordinasiya idi. Dispetçer mərkəzindən briqadaya ötürülən məlumatın dəqiqliyi, ünvanın düzgünlüyü və vəziyyətin real təsviri hər şeyə təsir edirdi. Çünki yanlış bir məlumat belə gecikməyə səbəb ola bilərdi.

Yeni sistemdə bu risklər minimuma endirilmişdi. Məlumat axını daha strukturlaşdırılmış, çağırışların yönləndirilməsi daha operativ hala gətirilmişdi. Bu isə sahədə nəticə olaraq daha sürətli reaksiya demək idi.

Briqadalar artıq yalnız reaksiya verən deyil, həm də qərar verən vahidlərə çevrilirdi. Hadisə yerinə çatdıqda vəziyyətə uyğun ilkin tibbi müdaxilə, stabilizasiya və xəstənin daşınması prosesi daha sistemli aparılırdı.

Bu mərhələdə diqqət çəkən digər mühüm dəyişiklik kollektiv ruh idi. Əvvəllər hər briqada daha fərdi şəkildə işləyirdisə, indi vahid komanda anlayışı güclənmişdi. Hər kəs bilirdi ki, sistemin bir halqası zəifləsə, nəticə hamıya təsir edəcək.

Rəhbərin 7/24 rejimdə prosesə yaxın olması isə bu ruhu daha da gücləndirirdi. O, yalnız qərar verən deyil, həm də çətin vəziyyətlərdə yanında olan bir şəxs kimi qəbul olunurdu. Bu isə işçilər üçün sadəcə idarəetmə yox, etimad modeli yaradırdı.

Sahədə yaşanan hadisələr bəzən ağır, bəzən isə ümidverici idi. Xilas edilən hər həyat, vaxtında göstərilən hər yardım sistemin düzgün işlədiyinin sübutu idi. Hər uğurlu müdaxilə kollektiv üçün yeni motivasiya mənbəyinə çevrilirdi.

Ağsu rayonunda tədricən bir dəyişiklik hiss olunmağa başladı. İnsanlar təcili yardım sisteminə daha çox güvənir, çağırışların cavablanma sürətini və keyfiyyətini daha açıq şəkildə hiss edirdilər. Bu isə sosial məmnuniyyəti artırırdı.

Bu mərhələnin ən vacib nəticəsi o idi ki, sistem artıq sadəcə işləmirdi — sistem yaşayırdı.

Zaman keçdikcə Ağsu Təcili və Təxirəsalınmaz Tibbi Yardım stansiyasında baş verən dəyişikliklər artıq ayrı-ayrı tədbirlər kimi yox, bütöv bir transformasiya kimi görünməyə başladı. Bu, təkcə idarəetmə dəyişimi deyildi — bu, iş mədəniyyətinin, məsuliyyət anlayışının və xidmət fəlsəfəsinin yenidən qurulması idi.

Əvvəllər sistem daxilində hiss olunan boşluqlar tədricən aradan qalxmış, hər bir halqa öz yerini daha dəqiq tapmışdı. Çağırışların qəbulundan briqadaların hadisə yerinə çatmasına qədər olan bütün proses daha çevik və daha koordinasiyalı şəkildə işləməyə başlamışdı. Bu dəyişikliklər artıq yalnız daxili müşahidə ilə deyil, ictimai rəy ilə də təsdiqlənirdi.

Rayon üzrə müxtəlif qurumların – icra strukturlarının, hüquq-mühafizə orqanlarının və səhiyyə müəssisələrinin nümayəndələri təcili yardım xidmətində yaranan yeni dinamikanı açıq şəkildə hiss edirdilər. Əməkdaşlıq daha sistemli, qarşılıqlı etimad isə daha güclü olmuşdu.

Bu dövrdə ən çox vurğulanan məqamlardan biri şəffaflıq idi. İş prosesində gizli qalan, nəzarətsiz qalan və ya qeyri-müəyyənlik yaradan hallar minimuma endirilmişdi. Hər şey daha açıq, daha ölçüləbilən və daha məsuliyyətli bir sistemə çevrilmişdi.

Eyni zamanda xidmət keyfiyyəti yüksəlmişdi. Ambulansların təchizatı, tibbi çantaların standartlaşdırılması, dərman təminatı və texniki imkanlar artıq sistemli şəkildə idarə olunurdu. Bu isə hər çağırışda eyni səviyyədə xidmət göstərilməsini təmin edirdi.

Kollektiv daxilində formalaşan ən mühüm dəyişiklik isə düşüncə tərzi idi. İnsanlar artıq yalnız öz növbələrini deyil, ümumi nəticəni düşünməyə başlamışdılar. Bu, sadəcə iş dəyişimi yox, məsuliyyət mədəniyyətinin formalaşması idi.

Elşad Xələfzadənin rəhbərliyi dövründə diqqət çəkən əsas məqamlardan biri də onun şəxsi iştirakı idi. O, hər hadisədə prosesdən kənarda qalmır, sahədə olmaqla həm nəzarət edir, həm də nümunə göstərirdi. Bu yanaşma kollektivdə güclü bir motivasiya yaratmışdı.

Zamanla Ağsu rayonunda təcili tibbi yardım xidmətinə olan ictimai münasibət dəyişdi. İnsanlar artıq bu sistemi yalnız fövqəladə hallarda çağırılan bir xidmət kimi deyil, etibarlı və operativ bir dayaq sistemi kimi görməyə başladılar.

Bu dəyişikliklərin nəticəsi olaraq xidmətə olan inam artdı, müraciətlərin cavablandırılma sürəti yaxşılaşdı və ümumi məmnunluq səviyyəsi yüksəldi. Sistem artıq yalnız reaksiya verən yox, həm də önləyici və təşkilatçı roluna yaxınlaşmışdı.

Bütün bu proseslər bir reallığı ortaya qoyurdu: düzgün idarəetmə, sistemli yanaşma və məsuliyyətli komanda işi bir strukturun taleyini tamamilə dəyişə bilər.

Ağsuda təcili yardım xidmətində baş verən bu çevrilmə artıq təkcə bir bölmənin uğuru kimi deyil, bütöv bir model kimi dəyərləndirilə bilərdi. Bu modelin əsasını isə nizam, şəffaflıq, operativlik və insan həyatına verilən dəyər təşkil edirdi.

Sonda bir həqiqət qalırdı: dəyişikliklər rəqəmlərlə yox, xilas edilən həyatlarla ölçülür.

Və bu sistemdə hər siren səsi artıq bir təhlükənin yox, bir ümidin xəbərçisi idi.

İddiaların mahiyyəti: qanun pozuntusu, yoxsa yanlış anlaşılma?

Sosial mediada yayılan məlumatlara görə, MKTİB rəhbərliyində, konkret olaraq qurumun rəhbəri Nurəhməd Əhmədovin idarəçiliyi dövründə ali təhsili olmayan şəxslərin “mütəxəssis” və daha sonra “kargüzar” kimi vəzifələrə təyin edildiyi iddia olunur. Söhbət ana və qız – Təranə və Sona Əsədovalardan gedir.

İddialara əsasən: Təranə Əsədova əvvəl “mütəxəssis” kimi fəaliyyət göstərib, daha sonra ali təhsili olmadan “kargüzar” vəzifəsinə təyin olunub.

Əgər bu məlumatlar doğrudursa, bir neçə prinsipial sual ortaya çıxır: Ali təhsil tələb edən vəzifələrə necə olub ki, bu şəxslər qəbul ediliblər?

Qanunvericilik nə deyir?

Azərbaycan Respublikasında dövlət və bələdiyyə strukturlarında çalışan şəxslərin vəzifə tələbləri aydın şəkildə müəyyən olunub. Xüsusilə “mütəxəssis” vəzifəsi adətən ali təhsil tələb edən kateqoriyaya daxildir. Bu baxımdan ali təhsili olmayan şəxsin belə vəzifəyə təyin edilməsi yalnız istisna hallarda və konkret normativ əsaslarla mümkün ola bilər.

Əks halda, bu: qanun pozuntusu, vəzifə səlahiyyətlərindən sui-istifadə, və ya kadr siyasətində qeyri-şəffaflıq kimi qiymətləndirilə bilər.

Məsuliyyət məsələsi: fərdi səhv, yoxsa sistemli problem?

Bu hadisə təkcə bir qurumun daxilində baş verən texniki səhv kimi qiymətləndirilə bilməz. Əgər iddialar təsdiqlənərsə, bu artıq sistemli problemin göstəricisi ola bilər. Çünki belə hallarda: İnsan Resursları şöbəsi, hüquq xidmətləri və yuxarı nəzarət orqanları prosesə cəlb olunmalı idi.

Burada diqqət çəkən əsas məqam odur ki, məsuliyyət yalnız bir nəfərin üzərinə qoyulmaqla məsələ həll olunmur. İdarəetmə sistemi bütöv şəkildə qiymətləndirilməlidir.

İcra hakimiyyətinin rolu və reputasiya riski

Məsələnin digər tərəfi isə Niyazi Bayramovin rəhbərlik etdiyi şəhər idarəçiliyinin reputasiyası ilə bağlıdır. İddialarda qeyd olunur ki, bu hadisə şəhər rəhbərliyinin apardığı kadr siyasətinə kölgə sala bilər.

Burada iki ehtimal var:

1. İcra başçısının bu prosesdən xəbəri olmayıb – bu halda nəzarət mexanizmlərinin zəifliyi sual doğurur;
2. Xəbərdar olub – bu isə daha ciddi idarəetmə və hüquqi məsuliyyət məsələsi yaradır.

Hər iki halda ictimaiyyətin cavab gözləməsi tamamilə haqlıdır.

Şəffaflıq və ictimai etimad

Dövlət qurumlarına olan etimadın əsas sütunlarından biri şəffaflıqdır. Əgər sosial şəbəkələrdə səsləndirilən iddialar əsassızdırsa, bu halda MKTİB rəhbərliyi: rəsmi açıqlama verməli, konkret faktlarla iddiaları təkzib etməli, sənədlərlə şəffaflıq nümayiş etdirməlidir.

Əksinə, əgər iddialar doğrudursa: qanunvericiliyə uyğun tədbirlər görülməli, məsul şəxslər cəzalandırılmalı, ictimaiyyətə açıq hesabat təqdim olunmalıdır.

Sonda: susmaq artıq seçim deyil

Bu məsələni “sosial şəbəkə dedi-qodusu” kimi görüb ötüşmək artıq mümkün deyil. Çünki burada söhbət: dövlət idarəçiliyinin keyfiyyətindən, kadrların peşəkarlığından, və ən əsası ictimai ədalət hissindən gedir.

Gəncə MKTİB rəhbərliyi və aidiyyəti qurumlar bu iddialara operativ və əsaslandırılmış münasibət bildirməlidirlər. Susqunluq yalnız şübhələri artırır və bu da nəticə etibarilə dövlət institutlarına olan etimadı zədələyir.

Şəffaflıq tələb deyil – zərurətdir. Bu zərurətin yerinə yetirilib-yetirilməyəcəyi isə artıq konkret addımlardan asılıdır.

Burada əsas sual təkcə bir şəxsin iki məktəbi idarə etməsi deyil. Əsas məsələ – bu təyinatın hansı peşəkar meyarlara əsaslandığıdır.

İmtahandan keçə bilməyən rəhbərlik?

İddialara görə, E. Nəcəfova müvafiq imtahandan keçə bilməyib. Əgər bu doğrudursa, belə bir şəxsin uzun illərdir rəhbər vəzifədə qalması ciddi suallar doğurur. Dövlət mədəniyyət müəssisələrində rəhbər təyinatı bilik, ixtisas və idarəçilik qabiliyyətinə əsaslanmalıdır. Əks halda, bu, sistemin özünə inamı sarsıdır.

İki məktəb – bir rəhbər: zərurət, yoxsa maraq?

Yevlax kimi bir rayonda ixtisaslı musiqi kadrlarının olmaması inandırıcı görünmür. Əgər doğrudan da belə mütəxəssislər varsa, niyə onlar deyil, məhz bir nəfər iki məktəbi idarə edir? Bu vəziyyət ya kadr siyasətində boşluğun, ya da başqa maraqların göstəricisi kimi qiymətləndirilə bilər. Onu da qeyd edək ki, Elanə Nəcəfova hər gün işə Mingəcevirdən gəlib- gedir. 

Maliyyə iddiaları: araşdırmaya ehtiyac var

Müəlliflər və bəzi yerli müşahidəçilər tərəfindən səsləndirilən digər ciddi iddia isə əmək saatları ilə bağlıdır. Guya işçilərə sənəddə 36 saat yazıldığı halda, faktiki olaraq 12 saat iş verilir və qalan 24 saatın taleyi sual altındadır.

Bu iddialar sübut olunarsa, artıq söhbət təkcə etik məsuliyyətdən deyil, hüquqi məsuliyyətdən gedir. Əks halda isə bu cür söz-söhbətlərə rəsmi və aydın cavab verilməlidir ki, ictimai inam qorunsun.

Dəbdəbəli həyat tərzi – sualların kökü

Eyni zamanda, rəhbər şəxsin dəbdəbəli geyimləri, zinət əşyaları və bahalı avtomobilə sahib olması da ictimaiyyət arasında suallar doğurur. Bu kimi məqamlar şəffaflıq tələb edir. Çünki dövlət sektorunda çalışan rəhbərlərin həyat tərzi hər zaman diqqət mərkəzində olur və bu, təbii qarşılanmalıdır.

Məsuliyyət kimdədir?

Bütün bu iddiaların fonunda əsas diqqət Namiq Tarverdiyev – Mərkəzi Aran Regional Mədəniyyət İdarəsinin rəisinin üzərinə yönəlir. Çünki belə təyinatlar və onların davamlılığı birbaşa regional idarəetmənin məsuliyyət sahəsinə daxildir.

İctimaiyyətin gözləntisi sadədir:

1.Bu məsələlərə rəsmi münasibət bildirilsin.

2.İddialar yoxlanılsın.

3.Əgər pozuntu varsa, tədbir görülsün.

4.Əks halda, şəffaflıq təmin edilərək şübhələr aradan qaldırılsın

Bəli, mədəniyyət sahəsi təkcə sənət deyil, həm də etibar məsələsidir. Musiqi məktəbləri gələcəyin sənətkarlarını yetişdirən ocaqlardır. Bu ocaqların taleyi isə şübhəli idarəçilik kölgəsində qalmamalıdır.

Əgər suallar çoxalıbsa, deməli cavab verməyin vaxtıdır.